Gumon: Locks of death

Gumon

She may not be Rapunzel but she’s got “killer hair”… literally.

Sa lumang paniniwala ng mga Karay-a sa Probinsya ng Iloilo, may isang uri ng babaeng aswang na lumalabas pagkagat ng dilim bilang gumagapang na kumpol ng buhok. Binabalot nito ang taong makakasalubong at sinasakal gamit ang kanyang mayabong na buhok.
Ang nasabing mga buhok ay may masangsang na amoy at parang mga ahas na gagapang papasok sa mata, ilong, at bibig ng biktima para hindi ito makahinga at mawalan ng malay.
Habang nakikipagbuno ay hihigupin ng aswang ang dugo at lakas ng biktima hanggang sa maging isang buto’t balat na bangkay ang biktima.
Takot sa apoy ang nasabing aswang. Ang ibig sabihin ng “gumon” sa Hiligaynon (wika ng mga taga Iloilo) ay “buhol-buhol”.

Advertisements

Amamarang

In Visayan and Mindanaoan folklore, the amamarang a.k.a. mamarang is a type of aswang that uses her long, wire-like and pungent hair to incapacitate or kill her victims. By day she is a normal woman but after the sun sets she applies a special oil all over her body until her skin turns dark, her eyes become bloodshot, and her hair move like tentacles. She blocks paths and attacks anyone who encounters her.
While tackling the unfortunate person, the amamarang‘s hair slithers into the victim’s eyes, ears, nose, and mouth until the latter faints or suffocates to death. She either proceeds to feast on the victim’s innards and blood or takes the body to her home to be consumed later.
There’s a chance to fight off the amamarang if the victim is able to set the creature’s hair on fire or wound her using conventional weapons. However, the amamarang can heal her wounds by simply licking them.
In other stories the amamarang is a manananggal-like creature with tentacle like hair.

 

Tatay Felo and the aswang

One day Tatay Felo (my grandmother’s father), a carpenter, was sent to a village in Plaridel, Misamis Occidental to work there. He worked the whole day and when it was around six o’clock in the evening he told his fellow carpenters that he was going home. But they stopped him. They warned him that in the said village lived an aswang named Thalia, who waited in the path. But Tatay Felo didn’t give a damn because he possessed an anting-anting (charm). So he went on alone.
While walking along the path he saw a woman ahead of him. The woman said, “Where are you going, Felo? It’s dark already.”
All of a sudden, the woman transformed. Her face became hideous and her very long hair stood on end. Her hair tried to force their way into Tatay Felo’s nose. The hair had a nauseating stench. But Tatay Felo was strong, he punched the woman. She fell on the ground but got up and tried to strangle Tatay Felo.
During the struggle, Tatay Felo got hold of his saw, which he used at work earlier. He started sawing at the woman’s neck. The woman released Tatay Felo, ran off screaming in pain, and jumped into the nearby river.
Many years passed and Tatay Felo passed away. My grandmother said many still remember Tatay Felo because he was the one who sawed Thalia’s neck, who is said to be still alive up to this day with a big scar on her neck.

(story translated from a post on Spookify’s FB page)

20935091_490402161329280_7682652039818371973_o

Filipino text:

Sa kwentong bayan ng Visayas, ang amamarang a.k.a. mamarang ay isang uri ng aswang na ginagamit ang kanyang mahaba, mala-alambre, at masangsang na buhok upang paralisahin o patayin ang kanyang mga biktima. Pag araw, ang amamarang ay normal na babae ngunit pagsapit ng dilim nagpapahid sya ng kakaibang langis sa buong katawan hanggang sa umitim ang kanyang balat, pumula ang nanlilisik na mga mata, at gumalaw ang kanyang mga buhok na parang mga galamay. Siya ay nanghaharang sa mga daanan at inaatake ang sinumang makasalubong sa kanya.
Habang nakikipagbuno sa biktima, ang mga buhok ng amamarang ay gagapang papasok sa mata, tenga, ilong, at bibig ng biktima hanggang sa ito’y mawalan ng malay o tuluyang mamatay. Pagkatapos ay wawakwakin ang tyan ng biktima at kakainin ang lamanloob o dadalhin sa bahay ng amamarang upang doon kainin.
Maaaring madipensahan ng biktima ang kanyang sarili laban sa amamarang sa pamamagitan ng pagsunog sa buhok nito o pagsugat dito gamit ang anumang sandata. Subalit, kayang pagalingin ng amamarang ang kanyang mga sugat sa pamamagitan ng pagdila lamang.
Ayon sa ibang kwento, ang amamarang ay hawig sa manananggal na ang buhok ay parang mga galamay.

 
Si Tatay Felo at ang aswang

Isang araw, si Tatay Felo (ama ng lola ko), isang karpintero, ay pinapunta sa isang barrio sa Plaridel, Misamis Occidental para magtrabaho doon. Buong araw siyang nagtrabaho at pagsapit ng alas sais ng gabi nagpaalam siya sa mga katrabahong karpintero na uuwi na siya. Pero pinigilan nila siya. Sabi nila may aswang daw sa barrio at ang pangalan ay Thalia, na nang-aabang sa daanan. Pero binaliwala iyon ni Tatay Felo dahil meron siyang anting-anting. Kaya umalis na siya.
Habang binabagtas ang daan may nakita siyang babae sa unahan. Sabi ng babae sa kanya, “Saan ka pupunta, Felo? Madilim na.”
Biglang nag-iba ang anyo ng babae. Pumangit ito at nagsitayuan ang mahahabang buhok nito. Pilit daw na pumapasok ang mga buhok nito sa loob ng ilong ni Tatay Felo. Masangsang ang amoy ng buhok. Pero malakas si tatay Felo. Sinuntok niya ang babae. Natumba sa lupa ang babae pero agad itong bumangon at sinubukang sakalin si Tatay Felo.
Sa kanilang pakikipagbuno, nahagilap ni Tatay Felo ang lagari na ginamit niya sa trabaho kanina. Nilagari niya ang leeg ng babae. Nabitawan ng babae si Tatay Felo at tumakbo ito na tumitili sa sakit at tumalon sa kalapit na ilog.
Lumipas ang maraming taon at pumanaw na si Tatay Felo. Sabi ng lola ko marami pa rin ang nakakaalala kay Tatay Felo dahil siya ang lumagari sa leeg ni Thalia, na sinasabing buhay pa hanggang ngayon pero may malaking peklat sa leeg.

Mangkukulam

Note: Scroll all the way down for Filipino text

library_voodoo_by_darkghast-d4w4gl7

A mangkukulam giving a fellow student “a hell of a time”.

The ancient mangkukulam of Philippine folklore were sorcerers who inflicted harm in a rather disgusting way and did it only once or three times a month, especially during rainy nights. The procedure involved the mangkukulam creeping under the house of the intended victim at night and wallowing in the muck under the batalan or a sink-and-bathroom (in the olden days houses were elevated from the ground by posts, and the occupants washed their dishes, washed their feet, took a bath, urinated, and spat in the batalan; the untidy ones even deficated in the batalan once in a while) while whispering a mantala (incantation). Flames then engulfed the mangkukulam’s body, which caused the victim to become ill and finally die when the mangkukulam put out the flames. The flames can’t be extinguished even by water and only the mangkukulam can quell it. Only the excrement of a person near death can stop the mangkukulam.
When the practice of filth-wallowing died out, later generations of mangkukulam adopted voodoo and European-style sorcery which is still popular today. The most preferred medium in inflicting harm is a doll along with some pins. The doll represents the victim. A victim’s few strands of hair, a piece of personal belongings like clothes, or even a picture is attached to the doll. The mangkukulam pricks the doll in various points where he wants the victim to feel pain.
In Western Visayas, mangkukulam are called manughiwit.

 

=======================

Ang mangkukulam

Ang mga sinaunang mangkukulam sa kwentong bayan ng Pilipinas ay gumagamit ng pamamaraang nakakadiri at ito’y ginagawa lamang isa o tatlong beses sa isang buwan lalo na sa gabing maulan. Ang isang mangkukulam ay gagapang sa silong ng bahay ng bibiktimahin at lulublob sa pusali o putik sa ilalim ng batalan (noong unang panahon halos lahat ng bahay ay nakaangat sa lupa na suportado ng haligi, at yung mga nakatira ay sa batalan naliligo, naghuhugas ng paa, umiihi, dumudura, nagtatapon ng pinaghugasan ng mga kasangkapan sa pagkain, at maging pagdumi paminsan-minsan) habang inuusal ang isang mantala o orasyon. Biglang mababalot ng apoy ang katawan ng mangkukulam ngunit hindi ito masasaktan o masusunog. Sa halip, ang biktima ang siyang mamalasin at magkakasakit. Mamamatay ang biktima kapag inapula ng mangkukulam ang apoy sa katawan nito. Ang apoy na ito ay hindi maaapula nino man o kahit ng tubig dahil tanging ang mangkukulam lamang ang may kakayahang pumatay sa naturang apoy. Ang tanging panlaban sa mangkukulam ay ang dumi ng taong naghihingalo.
Paglipas ng panahon tila di na ginagamit ng mga mangkukulam ang paglubog sa putik. Ang mga sumunod na henerasyon ng mangkukulam ay gumamit ng mga pamamaraang na-empluwensyahan na ng mga pamamaraan mula sa Europa at siyang ginagamit hanggang ngayon. Pinakasikat dito ang paggamit ng manika na tinutusok ng mga karayum. Sa pamamagitan ng buhok, kapiraso ng damit o personal na bagay, o di kaya’y larawan na ikinabit sa manika magagawang saktan o patayin ng mangkukulam ang biktima sa pagtusok sa iba’t-ibang bahagi ng manika.
Sa Western Visayas ang mangkukulam ay tinatawag na manughiwit.

 

Reference:

Relacion de las Costumbres de los Tagalos (1589). Fray Juan de Plasencia OSF. Manila

Amalanhig

NOTE: Scroll all the way down for Filipino text

pull_me_up_by_darkghast-d31sk31

A gang of maranhig eager to cuddle a conquistador.

According to Waray and Western Visayan folklore, the amalanhig or maranhig (a.k.a. amamanhig/ amaranhit) are flightless aswang that came back to life after death. They rise from their grave after failing to pass their power to a relative. Upon rising from the grave, these amalanhig lurk in the woods and live as blood and life essence suckers. At night they go to nearby villages to prey on the residents using their sharp, pointed tongue.
Aside from the amalanhig of aswang origins, some deceased humans could also turn into amalanhig. These are people who died with an unfinished business or were murdered and came back for revenge. The amalanhig with unfinished business are relentless in pursuing the persons they have chosen to fulfill their goals. Others do nothing but sit and yawn outside the house of their loved ones and will only move on if asked to rest in peace. Avenging amalanhig, on the other hand, tickle their victims to death while sucking their life force. They would lie in wait behind trees where the people who have wronged them usually pass.
They also mimic the words of the persons they encounter. Their presence is usually detected through the stench of their rotting flesh.
The amalanhig have stiff legs that can’t bend. The aswang amalanhig, however, are still fast and can’t be outrun. If an amalanhig chases you, climb a crooked tree to prevent the creature from catching you. You can also jump into the river or any body of water since these are known to keep the amalanhig at bay. Water can turn an amalanhig into a heap of worms and maggots that must be destroyed before they could form back into the creature.
It is believed that by tying red thread or a strip of red cloth around the big toes of a corpse before burial, it won’t turn into amalanhig.
According to one legend, a long time ago before the Spaniards came to the Philippines a chieftain ordered his priestess to create an army of warriors that couldn’t be killed. These immortals were created by killing ordinary men and encrusting their bodies with dark soot, putting a strange pebble in their mouths, and doing other rituals. After three days they came back to life but they were mindless, walking corpses that only died after accomplishing their task.
Amalanhig means “stiff one”.

===========================

Filipino text:

Ayon sa kwentong bayan ng mga Waray at Hiligaynon, ang amalanhig o maranhig ay mga di nakakalipad na aswang na naghihingalo o namatay na ngunit di malagay sa tahimik. Sila ay nananatili sa lupa dahil bigong ipasa ang kanilang kapangyarihan sa isang kamag-anak. Matapos bumangon sa kanilang pagkakahimlay, ang mga amalanhig ay nananahan sa kagubatan o kakahuyan at naninipsip ng dugo o nanghihigop ng lakas ng tao. Pagsapit ng dilim, sila ay umaatake sa kalapit na barrio upang biktimahin ang mga residente gamit ang kanilang matulis at matalas na dila.
Maliban sa mga aswang na naging amalanhig, may mga tao din na maaaring maging amalanhig. Ito ay mga taong pumanaw na o yung mga pinaslang at di matahimik. Yung mga di matahimik na amalanhig ay hindi titigil hanggat hindi naisasakatuparan ang kanilang nais (halimbawa: maipamahagi ang di napamanang kayamanan, o makapiling sa huling pagkakataon ang mga mahal sa buhay, meron ding di matahamik dahil ayaw ibahagi sa iba ang naiwang kayamanan o ari-arian). Malimit sila ay nagpapakita sa isang tao na napili nilang siyang sumagawa sa kanilang ninanais. Meron din namang mga amalanhig na uupo at hihikab lamang sa labas ng bahay ng kanilang mahal sa buhay at mamamatay din kapag pinakiusapan na manahimik na. Samantala, yung mga amalanhig na paghihiganti ang pakay ay pumapatay ng tao sa pamamagitan ng pagkiliti at paghigop ng lakas. Sila ay nagtatago sa likod ng mga puno sa dinaraanan ng mga taong nagkasala sa kanila pagkatapos ay atatake.
Ginagaya rin ng mga amalanhig ang sinasabi ng sinumang makasalubong nila. Malalaman na nariyan sila dahil sa amoy nilang nabubulok na laman.
Hindi nababaluktot ang mga binti ng mga amalanhig. Ngunit sa kabila nito, sila’y mabilis pa rin at mahirap takasan. Kung ayaw mong mahuli ng amalanhig, umakyat ka sa puno o di kaya’y tumalon ka sa ilog, lawa, o dagat dahil takot ang amalanhig sa tubig. Kapag nabasa ng tubig ang amalanhig, ito ay magiging isang tumpok ng mga uuod na kayang patayin bago pa muling makabalik sa dating anyo nito.
Pinaniniwalaan na sa pamamagitan ng pagtali ng pulang sinulid o piraso ng pulang tela sa mga hinlalaki sa paa ng isang bangkay bago ang libing, hindi ito magiging amalanhig.
Ayon sa isang alamat, noong unang panahon bago pa dumating ang mga Kastila sa Pilipinas, may isang datu na nag-utos sa kaniyang babaylan na gumawa ng mga kawal na hindi mamamatay. Nagawa ito ng babaylan mula sa pinaslang na kalalakihang binalot ng uling ang mga katawan, pinalunok ng mutya, at isinailalim sa samo’t-saring ritwal. Matapos ang tatlong araw ay muling nabuhay ang mga ito ngunit mga walang sariling isip at mananahimik lamang kapag naisakatuparan na ang ipinag-utos sa kanila.
Ang ibig sabihin ng amalanhig ay “nanigas”.

 
References:

Ramos, Maximo D. The Aswang Syncrasy in Philipine Folklore. Philippine Folklore Society, 1971
Ramos, Maximo D. The Creatures of Midnight. Phoenix Publishing, 1990
Ruiz, Ruel N. Elemental, Engkanto, Atbp. Of Man and Myths

Ungga-Ungga the flying head

Featured

In Philippine folklore the ungga-ungga of Visayas (known as wuwug in Bohol) is a manananggal relative that appears similar to the penanggal or penanggalan of Indonesia and Malaysia, and the krasue of Thailand. During daytime the creature is an ordinary-looking person or a practitioner of witchcraft but come sundown its head detaches from the body and hovers off with its glistening or glowing entrails and organs dangling in the air, leaving the body behind. The ungga-ungga’s intestines undulate or rotate rapidly making a sound akin to that of a ceiling fan or a rope being rotated in the air. It is assumed the rotating intestines propel the creature in the air. But unlike the penanggal and the krasue, there are male ungga-ungga. The creature preys on pregnant women, the child inside the mother’s womb, and babies by sucking the victims’ blood. It sucks the blood using its tongue which can stretch into a sharp-tipped, thread-like proboscis while perched on the roof or hovering under the house.

wuwug

An ungga-ungga with its dangling entrails and killer hair.

When pregnant women and babies are hard to come by some ungga-ungga resort to attacking people at night. Despite being just flying heads with dangling entrails and organs, they can take on full grown men. An ungga-ungga will tackle the victim using its hair which can grow very long and as hard as wires. With its hair the creature will try to strangle, blind, or suffocate by stuffing the victim’s eyes, nose, ears, and mouth. If they are near a lake, river, or stream it will try to drown the victim. The creature will also lift a person in the air at a dangerous height and drop him to kill the victim. When the victim has been incapacitated or dead, the creature will suck the blood or feast on the liver. An ungga-ungga will leave the victim alone only if the latter proves to be too strong or pulls on the creature’s entrails. A person can also lie down flat on his belly on the ground to discourage the creature from attacking. It is believed the ungga-ungga and even other self-segmenting aswang won’t attack if the potential victim ducks on the ground lower than a person’s waist, as it is believed these creatures don’t want their dangling entrails to touch the ground.
The ungga-ungga won’t go near a house surrounded by bamboo thickets, fearing that their hair and entrails might get entangled among the thorns.

Encounter with a wuwug

Wowie, a resident of Barangay Sal-ing in Balilihan town had a close encounter with a wuwug.
He said he went home after attending a village disco when he heard an unfamiliar sound. And when he looked up at the sky, he saw a head floating. He ran and hid behind a coconut tree. (Source: http://leoudtohan.blogspot.com/2016/10/meet-pinoys-supernatural-creatures.html)

Ang Biktima ni Angeli

angeli-aswangNOTE: English version of story below.

Habang hinuhubad ang pares ng duguang gwantes napatingin si Angeli sa salamin upang sulyapan ang kanyang ginawa. Walang buhay na nakahandusay sa sahig ng comfort room ang pinakahuli nitong biktima – isang freshman sa unibersidad – na ang dugo ay nagkalat sa tiles mula sa nakangangang hiwa sa tiyan ng dalaga. Mula sa hiwa na iyon ay kanyang hinugot at nilantakan ang atay ng biktima. Ang natira ay kanyang sinilid sa plastic na garapon sa kanyang bag. Napakasarap ng atay ng dalaga. Nalalasap pa rin niya ang sarap sa kanyang bibig. Matapos ang isang taon, muli siyang nakatikim niyon, na paborito ng kanyang mga ka-uri.
Mga tatlong linggo din niyang minanmanan ang kanyang biktima. Nagpanggap pa siyang estudyante sa pinapasukan nitong unibersidad. Sa wakas dumating ang pagkakataon nang gabing iyon nang tumungo ng mag-isa sa comfort room ang estudyante bago umuwi. Hindi na nito nagawang makatili nang baliin ni Angeli ang leeg nito. Pagkatapos ay sinimulan niyang hiwain ang estudyante gamit ang scalpel. Mga matatalas na kuko niya sana ang kanyang gagamitin ngunit hindi madaling alisin ang dugo kapag sumuot sa ilalim ng kuko, lalo pa’t may pupuntahan pang gimik si Angeli.
Maingat niyang sinilid sa plastic ang hinubad na mga gwantes at nilagay sa kanyang bag. Tinignan niya ang sarili sa salamin. Maliban sa dugo sa kanyang mga labi at sa baba at iilang talsik sa kanyang mga braso, walang bahid nito sa kanyang uniporme. Matapos iligpit ang scalpel, naghilamos at naghugas si Angeli. Muli niyang sinulyapan ang kanyang biktima bago umalis.
Ni hindi man lang siya napansin ng dalawang security guard sa gate nang siyang dumaan palabas na animo’y ihip ng hangin lamang.
Kinabukasan agad nabalita ang pagkatagpo sa bangkay ng kanyang biktima na wakwak ang tiyan at wala nang atay. Napangiti si Angeli nang sinabi sa balita na baka aswang ang may kagagawan.

———————
Angeli’s Victim

While removing her bloodied gloves, Angeli glanced at her handy work through the mirror. Her latest victim – a freshman student in the university – lay dead on the comfort room floor with her blood spilled on the tiles from the gaping incision in the girl’s belly. Through this incision, Angeli pulled out ate partially ate the victim’s liver. The rest she put in a small plastic jar in her bag. The girl’s liver was exquisite. Angeli can still taste its goodness in her mouth. After a year, she has once again tasted human liver which is a favorite of her kind.
She observed her victim for at least three weeks. She even disguised as a student in the girl’s university. At last the opportunity came when that night the student went to the comfort room alone before going home. The girl wasn’t able to shriek when Angeli broke her neck. Then she started to cut her open with a scalpel. She would have used her claws but washing off the blood wasn’t easy once they’ve gotten under the nails, especially that Angeli is going on a night out later.
She carefully put the gloves in a plastic bag and placed it in her bag. She checked herself in the mirror. Except for the blood on her lips and chin and some splatters on her forearms, her uniform was unstained. After getting rid of the scalpel, Angeli cleaned herself. She took a last glance at her victim before leaving.
The two security guards at the gate didn’t even notice her as she slipped past them like a gust of wind.
The following day, there was news on her victim who was found cut open with the liver gone. Angeli smiled when it was speculated that the culprit could be an aswang.

END

Ang Babayi sa Comfort Room

comfort_room_spook_by_darkghast-d31skhz

NOTE: Tagalog & English versions below.

Naga-ulan sadtong hapon. Bangod tigpululi na madamo nga bumulutho ang nagtipon sa lobby, nagahulat nga maghupa ang ulan. Naglisensya si Len sa iya mga barkada nga mapa-comfort room siya anay, dayon lakat sang madasig.
Pag-abre niya sang pwerta tuman ka bugnaw nga hangin ang gilayon sumugata kay Len. Wala sang iban nga tawo sa sulod. Wala sang okupante ang tatlo ka cubicles. Waay sapayan nagpalangligbos ang iya balahibo, wala ini ginsapak ni Len. Dumdum niya, basi tuga lang ini sang mabugnaw nga hangin nga nagsuhot pasulod sa gamay nga bintana sang comfort room. Gilayon siya nagsulod sa una nga cubicle agud magpangihi. Tuman ka linong sa comfort room. Ang mabati-an gid lang amo ang pagwaswas sang ulan sa gwa.
Sang matapos na si Len, nagpanghugas ini kag nagpanghilam-os. Nakita sini nga medyo nagabungayngay ang iya malaba nga buhok gani ginpakamaayo sini nga pungoson ini. Masako si Len sa pagkaayo sa iya buhok sang mabatyagan sini ang pag-igo sang tuman ka bugnaw nga hangin sa iya nawala nga abaga. Napasiplat ini sa bintana sa pagdumdum nga hangin yadto gikan sa gwa. Pagliso sini sa espeho, nagmuludlo ang iya mga mata. Isa ka tuman ka lapsi nga kamot ang nagatandog sa iya abaga. Kamot yadto sang isa ka babayi nga ang nawong natakpan sang malaba sini nga buhok, kag ini ang nagasul-ob sang puti nga roba nga nagasadsad sa salog. Wala sang istorya nga may nagapang-murto sa comfort room sang buluthuan gani amo na lang ang pagkakugmat ni Len. Hinali nga naghalakhak sang makahaladlok ang babayi nga nakaputi. Ang tingog sini daw sa bruha nga nagahirikhik. Nagatiyabaw nga daw bu-ang si Len sa pagtirik sini paguwa sa hulot.

—————-
Ang Babae sa Comfort Room

Umuulan nang hapong iyon. Dahil uwian na’y maraming estudyante ang nagtipon sa lobby, hinihintay ang paghupa ng malakas na ulan. Nagpaalam si Len sa mga kabarkada na pupunta muna siya sa comfort room, sabay lakad ng matulin.
Pagbukas niya ng pinto ng comfort room, napakalamig na hangin ang agad sumalubong kay Len. Walang ibang tao sa loob. Walang okupante sa tatlong cubicle. Nanindig man ang kanyang balahibo sa lamig na bumalot sa kanyang katawa’y binalewala lang iyon ni Len. Sa isip niya, marahil ay dulot lamang iyon ng malamig na hangin sa labas na sumuot papasok sa maliit na bintana ng comfort room. Agad siyang pumasok sa unang cubicle upang sagutin ang tawag ng kalikasan. Sobrang tahimik ng comfort room. Ang tanging maririnig ay ang ragasa ng ulan sa labas.
Nang matapos ay naghugas ng kamay si Len at naghilamos. Napansin niyang medyo buhaghag ang nakalugay niyang buhok kaya naisipan niyang itali ito. Nakatuon sa pag-aayos ng kanyang buhok si Len nang isang sobrang lamig na hangin ang dumampi sa kaliwang balikat niya. Napatingin siya sa bintana sa inaakalang hangin iyon mula sa labas. Pagbaling niya sa salamin ay nanlaki ang kanyang mga mata. Isang napakaputlang kamay ang nakadampi sa kanyang balikat. At iyon ay kamay ng isang babae na ang mukha ay natatakpan ng mahabang buhok at ito’y nakaputi na roba na sayad sa sahig. Walang kwento na may multo sa comfort room ng paaralan kaya gayon na lamang ang pagkagitla ni Len. Biglang pumakawala ng nakakasindak na halakhak ang babaeng nakaputi. Ang boses nito ay parang bruhang tumatawa. Nagtitili si Len na parang nawalan ng bait sa pagkaripas palabas ng silid na iyon.

—————-
The Woman in the Comfort Room

It was raining that afternoon. Classes have ended and students gathered in the lobby, waiting for the heavy rain to stop. Len left her buddies for a while and walked swiftly to the comfort room.
Upon opening the door, cold air greeted Len. There was nobody else inside. All three cubicles were empty. Despite the strange chill she felt, which made the hairs on her arms stand on end, Len shrugged it off as cold wind from outside that seeped into the room through the small window. She went into the first cubicle to answer the call of nature. It was eerily quiet inside the comfort room. Only the rushing of the pouring rain outside could be heard.
When she was done, Len washed her hands then her face. She noticed that her long hair looked unkempt so she decided to tie it up. Len was busy tending her hair when a very cold gust of wind touched her left shoulder. She glanced at the window, thinking that it was probably wind from outside. When she turned back to the mirror, her eyes widened. A very pale hand was touching her shoulder. That hand belonged to a woman whose face was hidden by her very long hair, and was wearing a white robe that touched the floor. There were no stories of ghosts haunting the school’s comfort room so it came as a terrifying surprise for Len. The woman in white suddenly let out a terrifying laugh. Her voice was like that of a cackling hag. Len screamed like crazy while scrambling out of the room.

END